Wanneer oude pijn naar de oppervlakte komt
De afgelopen vijf jaar stonden voor mij in het teken van kinderen, verbouwen en werken in mijn eigen praktijk.
Van dat laatste kwam weinig terecht. Ik liep steeds vast in mezelf. En dat terwijl ik al zoveel innerlijk werk had gedaan. Langzaam veranderde ik in een overbelaste, overspannen en overprikkelde moeder, en zonder dat ik het doorhad begon daar ook mijn relatietwijfel. Ik cijferde mezelf weg, zodat mijn man kon klussen en het huis eindelijk af zou komen. Ik zorgde voor de kinderen. Ik hield alles draaiende.
Vanbinnen voelde ik me opgejaagd en ongelukkig.
Ik had steeds meer lichamelijke klachten, maar ik ging door.
Overbelasting en het verlies van verbinding
Terugkijkend zie ik hoe ik mezelf stukje bij beetje kwijtraakte.
Niet alleen mezelf, maar ook de verbinding in mijn relatie.
In april 2024 gebeurde er binnen mijn gezin van herkomst iets wat alles heeft doen opschudden.
Vanaf dat moment begon ik me steeds meer te focussen op de relatie met mijn partner.
Ik begon te twijfelen.
Aan ons.
Aan onze relatie.
Er zijn maanden geweest waarin ik daar obsessief mee bezig was.
Een complete hyperfocus op “ons”.
Het leek mijn enige houvast. Ik beoordeelde mijn partner op z’n uiterlijk en kon alleen nog zien wat ik niet leuk vond. Ik checkte voortdurend of ik hem nog aantrekkelijk vond. Zat zijn haar wel goed? Voelde ik nog liefde?
En op basis daarvan trok ik conclusies:
Is de liefde er nog? Voel ik het nog wel?
Mijn gedachten gingen alle kanten op.
Van trouwen naar scheiden.
Van het nog proberen naar stoppen.
M’n lijf reageerde erop met slapeloosheid, hoofdpijn, hartkloppingen, een samengetrokken middenrif en zelfs niet meer kunnen eten van de misselijkheid. Waar was de liefde? Was die er nog wel? Voelde ik me nog aangetrokken tot mijn partner? Ik was het helemaal kwijt…
Ergens wist ik wel dat mijn zenuwstelsel volledig uit balans was.
Maar toch ging ik geloven dat er écht iets niet goed zat in onze relatie.
Zo sterk zelfs, dat het bijna tot een breuk kwam.
PSIP: een innerlijke reis
Op 15 oktober 2025 ging ik voor een 3-daagse psychedelische reis naar Centrum Puur.
De plek waar ik mijn trauma opleiding heb gedaan. Ik dacht: “er moet iets zijn waardoor ik zo twijfel aan onze relatie… Dit kan niet het einde zijn”. Het voelde als een laatste wanhopige poging om mezelf te helen.
Drie dagen lang dompelde ik me onder in deze prachtige manier van werken. Met cannabis maakte ik, onder begeleiding, een diepe innerlijke reis. Hier kwam ik zoveel diepe stukken tegen. De pijn van ‘geen liefde mogen voelen’ als kind. Dat was een besluit dat ik ooit nam. De pijn van me alleen hebben gevoeld. Van in de kou hebben gestaan. Van altijd hard moeten werken en alleen worden gezien als ik ‘het goed deed’. Na deze drie dagen voelde ik me zo’n ander mens. Helder, rustig, liefdevol en zacht. Precies wie ik ben als alles wegvalt…
De pijn die al járen gezien wilde worden en niet over mijn relatie ging
Ik begon te beseffen dat ik liever mijn relatie op het spel zette, dan dat ik de pijn met mijn vader aanging.
Na de dood van mijn moeder kwamen er familiegeheimen aan het licht.
Dingen die jarenlang verzwegen waren geweest.
Niet uitgesproken, maar door mij altijd gevoeld.
Er volgde meerdere heftige en pijnlijk gesprekken met mijn vader.
Vanuit daar vielen puzzelstukjes op z’n plek.
Niet omdat alles ineens “goed” werd, maar omdat de waarheid eindelijk ruimte kreeg.
Wat ik al die jaren had aangevoeld, bleek te kloppen.
Na het laatste gesprek werd ik ziek.
Griep. Eén dag.
Alsof mijn lichaam iets moest verwerken wat mijn hoofd al die tijd had proberen te dragen.
M’n lichaam deed verschrikkelijk pijn en ik zweette hevig.
En toen… om 16:00 uur,….hield het op….er was iets veranderd.
Toen het duidelijk werd dat het niet over mijn relatie ging
Mijn relatietwijfel viel weg.
Niet omdat mijn relatie ineens anders was, maar omdat ik heel duidelijk voelde: dit ging hier niet over.
De onrust, de paniek, het controleren, het zoeken naar bevestiging, het was nooit de vraag of ik van mijn partner hield.
Het was de pijn van mijn kleine ik die eindelijk gevoeld wilde worden.
Heel soms als er nu een twijfelgedachte opkomt, ga ik niet meer naar mijn hoofd. Niet naar analyseren, vergelijken of beoordelen. Ik ga naar haar:
Naar dat kleine meisje
dat zich alleen voelde,
dat geen liefde mocht voelen,
dat geleerd had sterk te zijn om te overleven.
Dat zich zó alleen heeft gevoeld, bij een vader die haar emotioneel in de steek liet.
Vanuit mijn volwassen ik ben ik er nu voor haar.
Ik blijf.
Ik voel.
Ik loop niet meer weg.
En precies daar, in die oude, rauwe kindpijn,
ontstaat rust.
Zachtheid.
Verbinding.
Niet alleen met mezelf,
maar ook met mijn partner.
