Krop jij jouw boosheid op?

Krop jij jouw boosheid op?

2560 1920 Laura van Kleef

Veel mensen met eetstoornissen houden hun boosheid in. En misschien ben je je daar wel helemaal niet bewust van. Misschien denk je dat je niet boos bent. Ik geloof dat ieder mens die met een eetstoornis worstelt, een mate van boosheid in zichzelf heeft. Ik zie een eetstoornis dan ook als verkapte boosheid. Een boosheid die je op jezelf richt door jezelf te straffen. Door niet/ weinig te eten, veel te bewegen, jezelf regels op te leggen of jezelf juist vol te proppen met allerlei voeding. Destructief. Verwoestend voor jouzelf. De boosheid die je nu op jezelf richt, is in de bottom line niet terecht. Die boosheid hoort ergens anders thuis. Niet in jou, niet richting jou.

Wat heb jij meegekregen over boosheid?

Veel mensen vinden het makkelijker om blijheid en angst te ervaren dan boosheid. Verdriet is nog zo’n emotie die voor veel mensen taboe is. Maar even terug naar boosheid, want daar gaat deze blog over. Het verbaast me hoeveel mensen niet hebben geleerd om boos te worden. Ikzelf ben daar ook een voorbeeld van. Belangrijk hierbij is te kijken naar je opvoeding: hoe werd vroeger bij jou thuis met boosheid omgegaan? Er zijn namelijk redenen die ervoor zorgen dat jij het nu moeilijk vindt om boos te worden. Bijv.:

  • Je ouders werden nooit boos. Ze gaven geen grenzen aan en/of lieten over zich heenlopen. Je hebt het dus nooit gezien als voorbeeld.
  • Jij werd wel boos, maar je boosheid kreeg geen plek. Het werd genegeerd, je werd naar je kamer gestuurd, er werd niet over gepraat of het werd zelfs weggelachen.
  • Jou werd verteld dat boosheid niet hoort. Dat het niet netjes is, niet gepast, vervelend voor je omgeving.
  • Je voelde onderhuids wel boosheid van jezelf en je ouders, maar hier werd niet over gepraat. Alles werd ‘gladgestreken’, de goede vrede werd bewaard. Dit kan jou het gevoel geven dat boosheid slecht is en dat je het vooral weg moet stoppen.
  • Je kreeg de boodschap mee dat je lief, zorgzaam en netjes moest zijn. Een pleaser dus. En pleasers worden “natuurlijk” niet boos.

Boosheid als negatieve emotie

Onterecht wordt boosheid vaak als een negatieve emotie gezien. Enorm zonde. Emoties zijn niet positief of negatief. Emoties, waaronder ook boosheid, zijn onlosmakelijk verbonden met het mens zijn. Ja, natuurlijk voel je je liever blij dan boos, maar dat maakt boosheid niet tot een negatieve emotie. In boosheid zit zelfs een enorme kracht. Het is een heel pure emotie. Zonder boosheid zouden we geen grenzen aan kunnen geven en zouden we finaal over ons heen laten lopen. Als je de pure energie van boosheid laat stromen, zal je merken dat deze emotie maar heel kort duurt. Het is de manier hoe wij ermee omgaan, die het zo ingewikkeld maakt. We bestempelen het als iets negatiefs en houden daardoor onze boosheid in. Met alle gevolgen van dien. Ingehouden/ opgekropte boosheid maakt je ziek. Je richt de boosheid dan op jezelf in plaats van daar waar die hoort. Als het er dan toch na een hele tijd uitkomt, gebeurt dit vaak tegen de mensen waar de boosheid eigenlijk niet thuishoort óf het is buiten proporties (ontploffing). Boosheid is dan niet meer functioneel en lucht ook niet meer op. Je zou het dan wel als negatief kunnen zien. 

Het leek wel of ik ieder moment kon ontploffen

Zelf richtte ik ook mijn boosheid op mezelf. Ik was me er ook niet van bewust hóe boos ik was. In ons gezin heb ik nooit geleerd hoe ik boosheid ter sprake kon brengen of het kon uiten. Ik kende het gewoonweg niet. Mijn ouders zie ik nooit boos. Nou zelden dan. Het gevolg? Ik liep jarenlang met hartkloppingen, had lichamelijke klachten, hoofdpijn en veel adrenaline in mijn lichaam. Het leek wel of ik ieder moment kon ontploffen. Maar dapper op mijn tanden bijtend hield ik mijn boosheid in. Ik werd me hier pas van bewust op mijn 23e, toen een goede psychotherapeut mij wees op mijn boosheid. Hij zei: ‘Laura, jij bent niet boos, jij bent furieus’. Die opmerking van Jørgen zal ik nooit vergeten. Ik vond het confronterend wat hij zei, maar het was zo raak! Dankjewel hiervoor Jørgen.

Boosheid richting moeder

Onbewust reageerde ik mijn boosheid af op mijn moeder. Weinig kon zij goed doen tijdens mijn eetstoornis. Ik reageerde vaak fel, geïrriteerd, boos en met lelijke woorden. Dit terwijl ze me altijd hielp en liefdevol en geduldig was. Ik denk dat zij de enige persoon was op wie ik boos durfde te zijn. Mama bleef. Ze ging niet weg. Verliet me niet. Ik denk dat dit een reden is geweest waarom ik dit bij haar deed. Ik voelde de ruimte. Ik voelde dat het kon. Onvoorwaardelijk bleef mama. Hoe lelijk ik ook deed. Achteraf heb ik hier uiteraard spijt van. Echter wil ik mezelf en niemand schuld in de schoenen schuiven. Ik wist niet met mijn gevoelens om te gaan en ook mama wist geen duidelijke grenzen te stellen. We zaten samen in een vicieuze cirkel. Misschien is dit herkenbaar voor jou. Ik zie bij veel van mijn cliënten dat ze hun boosheid richten op de moeder. Vaak is de moeder toch degene die het meest betrokken is bij de persoon met eetstoornis.

Boosheid buiten proporties

Inmiddels weet ik dat ongeuite boosheid zich opkropt in je lichaam. Als je boosheid zo lang opkropt, kun je je wel voorstellen dat wanneer dit eruit komt, het er niet in proporties uitkomt. Vaak zie je dan dat voor dié specifieke situatie waarbij je ontploft, de hoeveelheid aan boosheid niet klopt. Dit was bij mij vaak het geval. Je ziet in de maatschappij ook mensen op straat agressief worden tegen de politie of tegen andere mensen, mensen bushokjes kapotslaan, ruiten inslaan of dat soort dingen. Ook dit is boosheid buiten proporties voor die situatie. Het raakt waarschijnlijk oude gevoelens aan.

Er valt nog veel te leren op dit gebied

Ikzelf heb ook nog veel te leren op het gebied van boosheid. Ik oefen ermee om het te uiten. Nog regelmatig laat ik een ander over mijn grenzen heengaan. Terwijl ik dan vanbinnen voel: dit is écht niet oké. De boosheid voel ik inmiddels steeds beter. Althans ik weet nu dat dit boosheid is en de hartkloppingen of heftigheid in mijn lichaam hierbij een signaal zijn. Oefening baart kunst. Hoe eng het soms ook is, achteraf lucht het op en brengt het me dichterbij de ander is mijn ervaring. Hoe je je boosheid kunt leren uiten, daarover schrijf ik meer in mijn volgende blog. Over 2 weken komt deze blog online. Nog even geduld dus.

Ik ben heel benieuwd: Wat is jouw ervaring met het uiten van je boosheid? Vind je het ook eng? Is jouw boosheid net zoals bij mij vroeger buiten proporties omdat je zoveel opkropt? Laat het hieronder in een reactie weten!

5 Reacties
  • Ik herken het wel dus ben heel benieuwd na je 2e deel ik heb altijd hoofdpijn en iemand kan iets vinden dat zou fijn zijn om ervan af tezijn

  • Lieneke stehouwer 24 augustus 2020 at 21:38

    Jeetje, Ik herken hier best wel wat in!! Even ter verduidelijking, het gaat hierin niet om mijzelf!! Ik ben een moeder van een dochter die al acht jaar vecht!! Acht jaar, mijn dochter is nog maar achtien!! Ik ben lid geworden om te leren, leren wat dit monster je wil laten denken. Waar ik nu veel van mijn dochter krijgt te horen is, dat ze zich schuldig voelt, niet begrepen!! Wij leren niet mee te gaan in de angst(klinieken).
    Hoop dat het begrepen wordt, ook van een heel erge bezorgde moeder.

    • Dankjewel Lieneke voor je reactie op mijn blog. 8 jaar strijden tegen een eetstoornis en nog maar 18 jaar jong zijn is inderdaad heel wat. Een beetje vergelijkbaar met hoe het bij mij was. Vaak ontstaat een eetstoornis al op zeer jonge leeftijd. Vaak eerder dan we denken. Het zaadje ervan kan door gebeurtenissen, emotioneel tekort, dingen die ouders regelmatig missen bij het kind of wat dan ook zelfs al in de baarmoeder, de kinderjaren worden geplant. Er is vaak niet 1 oorzaak, maar meerdere oorzaken die hieraan ten grondslag liggen. Schuldig voelen is een reactie die veel (ik durf wel te zeggen altijd) voorkomt bij mensen met eetstoornissen. Maar onder dat schuldgevoel zit vaak een diepere angst, verdriet, pijn, schaamte of andere emoties verschuild.
      Je geeft aan dat je leert om niet mee te gaan in haar angst. Wordt haar angst dan wel serieus genomen? Want er is wel degelijk veel angst bij deze meiden/jongens. Ik zou als haar therapeut zijnde onderzoeken wat er onder die angst verschuild ligt….
      Wens jullie veel kracht en liefde toe!

Laat iets van je horen

Volg je mij al?